Огледалото.
Нешто што секојдневно го гледаме, а сепак околу него се вртат бројни митови, симболика и скриени значења. За многумина, огледалото е само предмет во домот. Но, психолозите и историчарите истакнуваат дека неговото место, положба и употреба можат да влијаат на нашата перцепција. На расположение и енергија во просторот.
Историјата на огледалата не води кон еден конкретен “изумител”, туку е резултат од долга еволуција. Во најстарите цивилизации, луѓето користеле полирани камења и метални плочи. Тоа се првите примитивни огледала кои биле направени пред неколку илјади години во Месопотамија и Антички Египет.
Со текот на времето, особено во средниот век, занаетчиите во Европа започнале да го усовршуваат процесот на полирање на стакло обложено со метал.
Тоа доведува до првите модерни огледала слични на оние што ги користиме денес. Истакнати занаетчии и работилници, особено во Италија (Венеција), играле клучна улога во развојот на висококвалитетни стаклени огледала што се произвеле уште во 16 – от век.
Но огледалото не е само практичен предмет. Во многу култури, тоа има симболичко значење. Од средство за саморефлексија до огледало на душата, па дури и како магичен објект во народните верувања.
Во Кина, огледалата долго време се користеле за одвраќање на негативната енергија и лошите духови. Традицијата вели дека поставување огледало на вистинското место во домот може да донесе хармонија и заштита.
Во Јапонија, огледалото е едно од трите свети објекти на синтоизмот. Се смета за симбол на чистота, вистина и духовна светлина. Преку него, според верувањата, човекот може да ја согледа својата вистинска природа и да се соочи со сопственото „внатрешно јас“.
Во Античка Грција пак, огледалата имале дури и пророчки ,,функции”. Филозофите и мистиците верувале дека преку одразот на огледалото човек може да добие увид во иднината или да комуницира со божественото. Слично, во Египет, огледалата биле поврзувани со душата и вечниот живот, а покрај тоа што служеле за секојдневна употреба, се сметале за предмети со магична сила.
Денес, психолозите нагласуваат дека начинот на кој се гледаме себеси во огледалото може да открие многу за нашата самосвест, самодоверба и внатрешен дијалог.
За многумина, огледалото е повеќе од стакло со одраз. Тоа е врата помеѓу нашето внатрешно чувство за „јас“ и светот што нѐ опкружува.
Кусо историско објаснување:
Венеција, особено островот Murano, бил центарот на производство на прозрачно, високо‑квалитетно стакло уште од 15‑ти век.
Таму занаетчиите развиле техники за правење кристално стакло („cristallo“) и нанесување слој од калемер (меркур + калај) што овозможило многу појасна слика во огледалата отколку претходните методи.
Овие ранни венецијански огледала биле толку скапи и барани, што властите строго ги чувале тајните на производството и го забраниле напуштањето на мајсторите од градот за да не се открие занатот.
